Εξώφυλλο του "Φαρενάιτ 451"

Άλλο ένα βιβλίο που αγόρασα παρορμητικά από την έκθεση βιβλίου στο Πεδίο του Άρεως το 2023. Πρόκειται για το κόμικ και όχι για το “βιβλίο”. Αυτό που το κάνει πιο ιδιαίτερο είναι ότι έχει την έγκριση του Bradbury (διασκευή σε κόμικ από τον Tim Hamilton). Είχα διαβάσει πριν από 25 χρόνια ολόκληρο το κείμενο, την περίοδο που αναζητούσα έγκριτους τίτλους που διαπραγματεύονταν δυστοπικές κοινωνίες, ολοκληρωτικά καθεστώτα κ.τ.λ. Δεν λείπουν καθόλου τέτοια βιβλία από τον πολιτισμό μας, αλλά μας λείπει ο πολιτισμός. Θυμόμουν μόνο ότι εξελισσόταν στο μέλλον, όπου ο ρόλος των πυροσβεστών ήταν να καίνε τα βιβλία. Τέλος πάντων, πήρα το βιβλίο γιατί θεώρησα ότι θα το προσέγγιζαν ευκολότερα τα παιδιά (λόγω του ότι έχει τη μορφή κόμικ) και θα είχαν την ευκαιρία να διαβάσουν ένα σημαντικό έργο. Έμεινε σε κοινή θέα πάνω από 1 χρόνο και δεν το άγγιξε κανείς. Τα φτηνά κόλπα δεν πιάνουν. Αποφάσισα λοιπόν να το διαβάσω εγώ, σχεδόν μετά από 3 χρόνια.

Τα σκίτσα ήταν πολύ σκούρα. Δεν με εγκλώβισαν, όπως έχει συμβεί σε άλλα κόμικ. Διάβαζα το περιεχόμενο και σπάνια τα κοίταγα δεύτερη φορά. Το κείμενο ήταν πολύ λίγο. Όλο το κόμικ μπορούσε να το διαβάσει κανείς σε 2-3 ώρες. Όταν το ολοκλήρωσα, αναρωτήθηκα γιατί αυτό το βιβλίο θεωρείται τόσο μνημειώδες. Δεν μπόρεσα με τίποτα να το καταλάβω αυτό από το κόμικ και, δυστυχώς, είχα ξεχάσει εντελώς το περιεχόμενο του κανονικού βιβλίου. Οπότε απευθύνθηκα στην τεχνητή νοημοσύνη και ζήτησα τη “λύση”.

Και τότε άρχισαν όλα να επανέρχονται… Γιατί οι πυροσβέστες (fireman ταιριάζει καλύτερα, αφού δεν έσβηναν τίποτα) ανέλαβαν αυτόν τον ρόλο; Ποιος τους έβαλε; Πώς έφτασε η κοινωνία σε αυτό το σημείο; Ναι, άρχισα να θυμάμαι, αλλά τίποτα από αυτά δεν υπήρχε στο κόμικ που μόλις διάβασα. Ήταν ξεκάθαρο: το κόμικ δεν ήταν αρκετό. Ο μονόλογος του Beatty, που ουσιαστικά μαρτυρούσε τι είχε συμβεί (4 σελίδες στο λογοτεχνικό βιβλίο), είχε μειωθεί σε 20 φούσκες.

Δεν απόλαυσα το κόμικ, ενώ το βιβλίο με είχε συνεπάρει. Το κείμενο ήταν πολύ λιτό, τα σκίτσα έμοιαζαν ίδια, δεν μπορούσαν να μεταδώσουν το συναίσθημα και την ατμόσφαιρα που χρειαζόταν. Το μήνυμα δεν περνούσε. Από την άλλη πλευρά, με κίνησε να αναζητήσω και να ξαναθυμηθώ ό,τι είχα ξεχάσει και να αναγνωρίσω ακόμα περισσότερο την αξία του Φαρενάιτ 451, που από ό,τι φαίνεται γίνεται όσο περνάει ο καιρός όλο και πιο επίκαιρο. Πόσο μπροστά ήταν αυτός ο άνθρωπος, και πόσο πίσω είμαι εγώ ακόμα. Αλλά τα παιδιά προχωρούν προς τα εκεί ολοταχώς.