Εξώφυλλο του "Infinite Powers"

Τέλη 2025 ήμουν σε μια φάση που ήθελα να ξαναθυμηθώ τα βασικά της Φυσικής και των Μαθηματικών. Ανέτρεχα στα πανεπιστημιακά συγγράμματα ηλεκτρομαγνητισμού και προσπαθούσα να θυμηθώ τα απαιτούμενα από μαθηματική ανάλυση, με έμφαση στα ολοκληρώματα και τις παραγώγους σε διανυσματικά πεδία. Αναζητούσα τα “καλύτερα” βιβλία ανάλυσης στο Internet και προσπαθούσα να συμπληρώσω τα κενά μου, ώστε να τα καταστήσω ξανά προσπελάσιμα από εμένα.

Πάντα με μάγευε η μαθηματική ανάλυση. Ήταν ο τρόπος που συσχέτιζε φαινομενικά ασύνδετα μεγέθη, το πόσο ενίσχυε τη φυσική διαίσθηση. Όταν ο Λευτέρης μου είπε για ένα βιβλίο που διάβαζε στο αντικείμενο αυτό, φυσικά και τράβηξε τη προσοχή μου. Ήταν στη κατηγορία της εκλαικευμένης επιστήμης, ή αλλιώς popular science όπως είναι ευρέως γνωστότερο το είδος. Ό τίτλος του ήταν “Άπειρες Δυνάμεις” του Στίβεν Στρόγκατς από εκδόσεις Κάτοπτρο και το αντικείμενό του ο λογισμός (calculus) και το άπειρο. Τον συγγραφέα τον ήξερα από συμμετοχές του στο Veritasium, όπου εξηγεί με απλό τρόπο σύνθετες έννοιες της επιστήμης. Ο έλληνας εκδοτης είναι γνωστός, μεταφράζει γρήγορα πολλά popular science best sellers, αλλά έχω απογοητευτεί στο παρελθόν από φιλόδοξες (και ευρηματικές) μεταφράσεις και πλέον όποτε μπορώ επιλέγω το προτότυπο. Το βιβλίο, που λέγεται Ιnfinite Powers στo προτότυπο, κυκλοφορούσε από 2 διαφορετικούς εκδότες, μια με το μαυρο εξώφυλο, το ίδιο που χρησιμοποίησε και το Κάτοπτρο, και μια με το πορτοκαλί που βρήκα εγώ. Το περιεχόμενο φυσικά είναι το ίδιο. Tο βρήκα μόνο στο Public, και το παράγγειλα. Αν και ήρθε σημαντικά φθηνότερα από τη μεταφρασμένη έκδοση (16E vs 25E), μου έκανε εντύπωση που το Public έβαλε +1Ε τέλος εισαγωγής πάνω στη παραγγελεία. Αναρωτιέμαι αν τόσα τους έλειπαν.

Ξεκίνησα να το διαβάζω με ενθουσιασμό. Βρήκα πολύ ενδιαφέρον το κείμενο που έλεγε για τον Αρχιμήδη, έμαθα τι είναι το παλλίμψιστο (απίστευτο, αν δεν ξέρετε, αναζητήστε το), θυμήθηκα πως τετραγωνίζουμε το κύκλο (το παράδειγμα της πίτσας). Συνέχισε με Galileo, Kepler, Newton, Leibniz, Fermat, Descart για στοιχεία των χαρακτήρων τους και προσωπικές κόντρες. Όλα αυτά μου φάνηκαν πολύ ενδιαφέροντα και ήταν αυτά που αναζητούσα και αυτό πήγε μέχρι το μισό βιβλίο. Το άλλο μισό το βρήκα λιγότερο ενδιαφέρον, και μου πήρε τον τριπλάσιο χρόνο να το διαβάσω από οτι το πρώτο. Όχι γιατί ήταν λιγότερο προσβάσιμο, οι σελίδες γύριζαν γρήγορα, απλά γιατί δεν ένιωθα την ανάγκη να το ξαναπιάσω. Οι προσωπικές ιστορίες ήταν πιο επιφανειακές και ίσως θα ήθελα περισσότερες τεχνικές πληροφορίες (μαθηματικά) για να μου φανεί ενδιαφέρον. Αλλά ήταν σαφές ότι ο δεν ήταν αυτός ο σκοπός του βιβλίου.

Συνολικά, είναι ένα βιβλίο που θα συνέστηνα σε οποιονδήποτε αγαπά τα μαθηματικά, ή σε όποιον θέλει να γνωρίσει μια σύντομη ιστορία της μαθηματικής ανάλυσης. Δεν περιέχει φιλοσοφία ή λογική αν κάποιος αναζητά αυτή την πλευρά των μαθηματικών, αλλά καταφέρνει να συνδέσει τα μαθηματικά με τη ζωή και να ίσως να εισάγει σε αμύητους την έννοια του απείρου.~